Het is als een eindexamenfeest, zo gaat het er aan toe in de kleedkamer, als het allemaal afgelopen is. De omhelzingen breien een lappendeken van felicitaties om haar heen, haar wangen zijn vol van niet aflatend gezoen, ze is geslaagd en iedereen is even met haar geslaagd. Annabel Lamb heeft deze avond haar hoogst eigen examen afgelegd : ze heeft een voldoende gehaald in THE VENUE, Londen. Na de voorrondes van een Engels tournee stond ze uiteindelijk voor het uiterst kritische college van examinatoren, dat het publiek van THE VENUE vormt : trendy tot en met, verwend en veeleisend. Annabel Lamb slaagde er niet in om deze keuzecommissie volledig te verpletteren, maar ze wekte wel sfeer en sympathie, genoeg om van het begin van een doorbraak te kunnen spreken. Het VENUE-examen, dat haal je moeilijk in één keer. Annabel Lamb heeft geen herkansing nodig.

THE FLAME, zo heet de LP, waar ze mee is binnen gekomen op de Britse lijsten, nadat ze vorig seizoen een bescheiden hit scoorde met een cover-versie van de Door-klassieker Riders On The Storm.
Daarmee haalde ze zich overmijdelijk een ouderwets stempel op de hals : dat een interpretatrice van een klassieker uit de popgeschiedenis. Afgezien van de vraag of dat wel zo'n goede keus was, stond van meet af aan vast, dat ze ook moest werken, aan de presentatie van haar eigen, niet geringe, materiaal. THE FLAME is gepresenteerd als die proeve van eigen kunnen, na haar eerste LP, ONCE BITTEN.

Talent kan zich niet vroeg genoeg aandienen. Ananbel Lamb vertelt, dat ze al op haar vijfde wist, dat het iets in de showbusiness moest worden. Die gedachte was blijkbaar zo sterk, dat ze er 23 jaar voor over heeft gehad, om hem grootscheeps te rivaliseren. Het geslaagde optreden in THE VENUE was onlangs een mijlpaal. Nu volgt een continentale tournee, met een optreden in DE MELKWEG en daarna een promotietrip in de VS.
Blijkbaar hebben meer mensen in de gaten dat Annabel Lamb iets bijzonders is.
Ze zegt: "Ik had een stel oudere zusters, die veel popplaten hadden. En mijn vader zong jazzy-songs voor ons : Cole Porter, Hogey Carmichael. Mijn zussen waren erg gevarieerd in hun smaak. Zo ben ik opgegroeid met een grote diversiteit van muzieksoorten. Op school, in Croydon, een typische voorstad van Londen, begon ik te spelen en zingen in van die school-jongens-bandjes. Ik voelde me daar een vreemde, in Croydon. De rest wilden allemaal trouwen en kinderen krijgen. Ik wilde het theater in. Maar ik trouwde ook. Ik was safe: een dak boven mijn hoofd, een man, een baan, als verpleegster. Maar steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik weg moest uit Croydon. Het was mijn wens om niet te verdwijnen in dat leven daar.
Ik zat er in amateurbands. Dat had geen uitdaging, op het laatst. En ik kon die gozers in die bands niet begrjpen, die zeiden dat het zomaar een hobby was.
Toen ben ik vertrokken naar Londen. Het was een beslissing, waar ik lang over gedaan heb, maar op een dag was ik weg.


Ik stopte met mijn baan, verliet mijn man en ouders, hoewel het allemaal goede mensen waren. Ik had er genoeg van met de frustratie te leven, dat ik niet deed wat ik wilde. Ik kon dat leven in zo'n muffe voorstad ook niet meer uitstaan.
Toen ik jong was kwam ik daar de mensen niet tegen, die aan mij gelijk waren. Dat gebeurde pas toen ik in Londen terechtkwam. Ik leefde daar aanvankelijk van sessie-werk. En gelijdelijk aan begon ik platenmaatschappijen te benaderen. Ik wilde een deal maken voor een LP, maar de meesten wilden niet verder gaan dan een single. En als dat geen hit werd zouden ze me laten vallen ook.
A&M Records was de eerste die wel met me in zee wilden gaan. Ze hadden het geloof waar ik naar zocht. Ze stonden er ook bekend om dat ze met schrijverscomponisten om konden gaan. Mensen als Joe Jackson, Joan Armatrading. Bij mij hoefden ze er ook geen twee keer over na te denken. John Hewlett nam me aan. In de popwereld is het verschrikkelijk cool om je platenmaatschappij te haten en niet zo cool om van ze te houden. A&M is Okay, ze hebben me gewoon mijn gang laten gaan. Ik kon mijn eigen dingen doen, ze verwachtten er nooit hun eigen voordeel van. Ik beschouw mezelf als zeer gelukkig, iets te kunnen realiseren wat ik vanaf mijn vijfde wilde. De meesten van ons zitten toch aan banen vast die ze nooit gewild hebben.
De mensen hebben niet genoeg waardering om te werken naar hun wens. Ik doe het, omdat ik het wilde doen. Heeft niks met glamour te maken, het is mijn levenslijn. Daar moest ik aan werken. Mijn moeder zei ooit :"als je iets werkelijk wilt, zul je het krijgen."
Ik heb nooit geloofd dat het zomaar op een nacht zou gebeuren. Ik wist dat het jaren zou duren. Ik wilde ook niet iets van : even een hit een dan weer voorgoed verdwijnen. Ik wil het lang volhouden. Dan doet het er niet toe, of het niet meteen morgen gebeurt. Je moet blij zijn dat je die tijd hebt, om te ontwikkelen.

- In THE VENUE leek je er al met al behoorlijk beduusd van.


- Annabel Lamb: " Ja, ik was behoorlijk verlegen. Ik had nog nooit een publiek als in THE VENUE gezien. Weet je, in Schotland, war we eerste waren, zijn ze minder snobistisch. In Londen zijn ze cool, ik verwachtte een heel bevroren reactie. Daarom werd ik zo verlegen. Ik voelde dat ze open stonden voor me, ze waren niet cool, ze bleven niet bij de bar hangen.

- Joan Armatrading stond ook te kijken

- Annabel Lamb:
"We hebben dezelfde manager, Mike Noble. Ik ben naar haar gaan kijken in Wembley. Het was een compliment voor me dat ze naar mij kwam kijken. Na het optreden in THE VENUE heeft ze Mike nog opgebeld, om te zeggen hoe goed ze het had gevonden. Toen ik daar in THE VENUE het toneel opkwam dacht ik dat ik berecht zou worden. In plaats daarvan gaven ze me een welkom.

Ik heb nooit het gevoel gehad van : ik word de grootste. Meer van : ik hoop dat je het aardig vindt. Ook geen voetstuk bouwen van : aanbid mij. Ik ben eigenlijk geen verlegen persoon. Een beetje nederig soms. En het is een privilege om in THE VENUE te staan. Kijk, Madison Square Gardens is het natuurlijk niet. Maar voor mij was het wel het beste. En ik voelde dat ik het publiek niet in de steek liet. Zo van : weer zo'n bandje dat zo nodig moet en je snel weer vergeet".

- Laten we het over je liedjes hebben. De liefde speelt er een belangrijke rol in. Erg kwetsbaar vaak.

- Annabel Lamb:
"Ik vind het onmogelijk om uit fantasie liedjes te maken. Mijn liedjes zijn in zekere zin beelden uit mijn dagboek. Ze zijn een belangrijk deel van mij. Daarmee wilde ik proberen om een gesprek met de mensen op te zetten, die ik verder nooit zou tegenkomen. Het is net als met je favoriete boek. Het gaat om identificatie. Heb jij een favoriete boek?"

- The World According To Garp


- "Ja, te gek. Toen ik dat las dacht ik : daar aan de andere kant van de oceaan zit iemand die voelt zoals ik

Ik wil graag dat de mensen zich identificeren met een gevoel. Ik wil niet gaan zitten preken en ik heb ook geen politieke boodschap. Het gaat om gemeenschappelijke ervaringen. Muziek is om plezier te hebben. Het is zo trendy om iets over politiek te zeggen met je songs. Terwijl de muzikanten geen politici zijn. Ik heb wel mijn ideëen, maar het is niet mijn taak om ze uit te dragen."

- Welke ideëen?

- "Ik verafschuw nucleaire wapens ook. Dat zit in het nummer "Hold fast", al gaat dat niet direct over wapens zelf. Meer om het afschuwelijk sort scheiding dat kan plaatsvinden. Stel je voor, dat zo'n bom valt en je bent niet bij je vriend of vriendin, of bij van wie je houdt. Zo'n scheiding, bom of niet, maar in het algemeen : daar zijn we toch ook bang voor.
- Ik schrijf over alles wat ik meemaak. Ik denk dat ik een normaal persoon ben. Maar de meeste mensen schrijven niet over hun liefde en haat. Het is wel goed om je te kunnen identificeren op so'n manier. Je weet: er is iemand anders. Je bent niet de enige die zo voelt. Je bent niet alleen. "

- Bij ons zei iemand op de VPRO-Radio dat je er uit ziet als een hippie op de hoes, terwijl je anderssoortige muziek maakt.


- " Ik, een hippie ? Dat had ik nooit gedacht. Gek hoe daar over gedacht wordt. Zeer verschillend hoe ze over mode denken. In Londen vinden ze het zeer Japans, wat ik op die hoes aanheb. Wat hier trendy is, winden ze in Holland hippie ? Raar. Ik ben geen hippie. Ik heb geen hippie ideëen, zo van : love & peace & happiness, de hele dag niks doen en hash roken en naar Bob Dylan gaan liggen luisteren."

- Je hebt wel een Doorsnummer uit die tijd opgenomen


- "Zij waren indertijd totaal verniewend. Ze zeiden als band dingen, die niemand durfde. Ze deden wat ze wilden, zaten niet in een trend. Ik maak alleen covers van songs, waar ik jaloers op ben. Heartland van THE SOUND is zo'n song, mijn favoriet. Riders on the storm ook. Ik wilde het een beetje veranderen, up tempo, zonder het originele idee te verliezen. Daarom heb ik Ray Manzarek opgebeld. Toen hij zei dat het accoord was, trok ik me van niemand meer wat aan. En het was iets enorms, dat hij ook met me wilde meespelen. Was ik zeer trots op. Maar ik zal nooit meer een Doors-song coveren."

Het is inderdaad tijd geworden, dat Annabel Lamb gaat scoren met haar eigen werk. Het is er goed genoeg voor.

STIG MAGAZINE 1983